Artikels

Johannes Luyken

Tekstgrootte



Namen en definities zijn betekenisloos als ze niet iets aanduiden. Maar wat ze met betrekking tot de Ultieme Werkelijkheid aanduiden, is niet verwoordbaar en het is niet denkbaar, maar het is zijnbaar. Het manifesteert zich vanbinnen uit. Dit is het wat de Amsterdamse mysticus Johannes Luyken (1647-1712) zo pakkend beschrijft:

Ik meende ook de Godheid woonde verre,
in eenen troon hoog boven maan en sterre
en heften menigmaal mijn oog
met diep verzuchten naar omhoog,
maar toen gij u beliefden te openbaren,
toen zag ik niets van boven nedervaren,
maar in den grond van mijn gemoed
daar wierd het liefelijk en zoet,
daar kwaamt gij uit der diepten uitwaarts dringen
en, als een bron, mijn dorstig hert bespringen,
zodat ik u bevond, O God, te zijn
den grond van mijnen grond.