Namen en definities zijn betekenisloos als ze niet iets aanduiden. Maar wat ze met betrekking tot de Ultieme Werkelijkheid aanduiden, is niet verwoordbaar en het is niet denkbaar, maar het is zijnbaar. Het manifesteert zich vanbinnen uit. Dit is het wat de Amsterdamse mysticus Johannes Luyken (1647-1712) zo pakkend beschrijft:
Ik
meende ook de Godheid woonde verre,
in
eenen troon hoog boven maan en sterre
en
heften menigmaal mijn oog
met
diep verzuchten naar omhoog,
maar
toen gij u beliefden te openbaren,
toen
zag ik niets van boven nedervaren,
maar
in den grond van mijn gemoed
daar
wierd het liefelijk en zoet,
daar
kwaamt gij uit der diepten uitwaarts dringen
en,
als een bron, mijn dorstig hert bespringen,
zodat
ik u bevond, O God, te zijn
den
grond van mijnen grond.
