The Divine Life Society
Afdeling Aalst
Homepage



Oefening

EEN INTEGRAAL SYSTEEM VAN OEFENING
Sandra gaat wat vroeger slapen en staat wat vroeger op. Ze verfrist zich wat en trekt zich terug in haar meditatiekamertje, waar ze, in de stilte van de morgen, ongestoord alleen is met zichzelf. Ze draagt een katoenen pyjama en staat op een dubbel gevouwen wollen dekentje, met haar gezicht naar het oosten gekeerd, voor Zonnegroet.

Zonnegroet
Zonnegroet is een dynamische oefening, die Sandra revitaliseert en lenig maakt. Zonnegroet bestaat uit twaalf bewegingen, die twaalf energieën (manen) in haar lichaam opwekt en harmoniseert en die, mits tot op de grens van de vermoeidheid te gaan, het hormoongehalte van het bloed verhoogt, beta-endorfinen maakt (anti-depressiva die door de hersenen zelf worden aangemaakt) en de functies van het autonome zenuwstelsel verbetert.

De oefening verloopt als volgt:
1. Sta rechtop met de handpalmen samen vóór de borst. Wees je bewust van de aarde die je lichaam draagt. Laat je lichaam los en laat het met andere woorden zelf zorg dragen voor zijn evenwicht. Als je het lichaam loslaat, verliest het zijn starheid en beweegt het, zoekend naar evenwicht en naar een houdingloze houding, uit zichzelf. Als je het lichaam ervaart als een gevoeld gevoel zijn er, wanneer het lichaam zijn verticaal vindt, ogenblikken van stilte. Na een tijdje is het hele zenuwstelsel in een diepe rust en is aan de voorwaarde om Zonnegroet optimaal te beleven, voldaan.
2. Buig dan wat voorover en adem inmiddels de longen rustig, langzaam en ontspannen leeg.
3. Kom overeind en hef de armen, rustig en diep inademend, langzaam boven het hoofd. Die beweging en de inademing verlopen volledig samen.
4. Laat uitademend de armen neerzakken en buig, verder uitademend voorover met een min of meer gestrekte wervelkolom, die je laat ontspannen zodra je niet dieper meer kunt buigen. De handen worden naast de voeten geplaatst op het einde van de uitademing.
5. Laat inademend de linkervoet zo ver mogelijk over de grond naar achteren glijden en plaats de linkerknie op de grond, terwijl het bekken ontspannen neerzakt en het hoofd en de romp naar achteren worden gebogen, zodat die inademing langzaam, maar grondig is.
6. Plaats uitademend de rechtervoet naast de linkervoet, terwijl het hele lichaam wordt gestrekt als een plank.
7. Verder uitademend, plaats je het voorhoofd, de borst en de knieën op de grond. Dat is een rustpauze, waarin de longen even leeg worden gehouden en waarin je je bewust bent van het feit dat de aarde het lichaam draagt.
8. Hef rustig inademend het hoofd en de romp van de grond en
9. Ga halverwege die inademing in een driehoek staan, zoals afgebeeld op de tekening.
10. Plaats uitademend de linkervoet tussen de handen; plaats de rechterknie op de grond en laat het bekken ontspannen neerzakken, terwijl de romp op de linkerdij rust.
11. Plaats, voor die uitademing ten einde is, ook de rechtervoet tussen de handen.
12. Kom inademend overeind en laat, verder inademend, de handen langs de romp boven het hoofd gaan. Breng met de uitademing de handen vóór de borst.

Dat is één rondje Zonnegroet.


Sandra leert de beweging en de wijze van ademen van buiten. Pas dan experimenteert ze wat. Zodra het wat lukt, begint ze elke dag met drie rondjes Zonnegroet. Na een week drijft ze het aantal rondjes op tot twaalf en na een maand gaat ze tot op de grens van de vermoeidheid. Zonnegroet maakt haar dag goed en overtuigt haar dat het een voor iedereen onmisbaar stukje psychohygiëne is. Sandra begrijpt dat de Zon, waaraan ze zich met elk gebaar, vooral in de gebaren 1,2,3,4,8,11 en 12, overgeeft, het "Ik Ben" is. Ze is zich rustvol bewust van elke beweging en de adem en met elke beweging herhaalt ze in gedachten haar mantra Om Kavih Samaatmane Namah. Ze ademt altijd door de neus.
Bij Zonnegroet horen een inleidende meditatiemantra en twaalf mantras, waarvan er bij elk rondje Zonnegroet een wordt herhaald. Die mantras wekken vanzelf een grote Liefde voor de innerlijke en allesomvattende Zon of het "Ik Ben", dat de Bron en het Centrum is van alle bestaan. Sandra leert die mantras langzaam aan in Wegwijs in Yoga.

Kripaa Moedraa

door genade,
je helemaal alleen voelen
met jezelf en de aarde als één gevoeld gevoel,
alleen op je eilandje,
zonder vergelijken, worden . . .

een vloed van Bewustzijn-Genade
brengt je vanzelf van je bovenkamer naar je hart,
van denken naar ervaren,
van je ik-ideaal naar jezelf
en van het zelf naar het Zelf!

Pranaam

al het waarneembare toevertrouwen
aan de Natuur als één gevoeld,
een overgave die precies wordt
beleefd zoals in ontspanning.

zeven maal!

Kripaa Moedraa
Sandra gaat in Berghouding staan om haar adem vanzelf tot rust te laten komen en meditatief genoeg te zijn voor Kripaa Moedraa. Ze staat dus in een kleine spreidstand, laat haar blik rusten op een punt ter hoogte van de ogen en houdt haar hoofd in de normale houding, niet naar voren of naar achteren gebogen. Een innerlijke glimlach klaart haar op, terwijl ze zich even bewust blijft van haar gezicht en haar hele hoofd.
Dan heft ze de schouders hoog, met een voortdurende inspanning, terwijl de armen ontspannen neerhangen. Plots laat ze de schouders en de armen echt hangen. Ze ervaart dat een spanningsveld in de nek en de schouders daardoor volkomen ontspant. Dan laat ze plots de buik neerzakken, met het gevoel dat alle ingewanden gedragen zijn door het bekken. Ze ervaart dat dit haar borst ontlast en een spanningsveld in de buik volledig ontspant.
Dan beweegt ze het bekken van voor naar achter tot ze voelt dat het ontspannen in een normale houding is. Dan is ze zich bewust van de knieën die lichtjes gebogen zijn zoals bij een peuter. Dan is ze zich bewust van de voetzolen, waar alle zenuwbanen eindigen, en van het hele lichaam als een gevoeld gevoel. Dat schept een volkomen harmonie, zeker als de adem vrij en natuurlijk vloeit, met de inademing van het hart naar de buik en met de uitademing ietwat vager van de buik naar het hart. Berghouding is er pas als Sandra zich bewust wordt van de aarde die haar lichaam draagt, en als ze haar lichaam loslaat en het zelf rustig zijn gang laat gaan, voortdurend zoekend naar een evenwicht. Alle starheid verdwijnt. Sandra voelt zich lekker, omdat ze de aarde onder haar voeten voelt, omdat haar lichaam bevrijd is en omdat ze voelt dat het behoort tot de omgeving die wordt ervaren als één gevoeld gevoel. Sandra sluit haar ogen, heft de armen in een gebaar van ontvankelijkheid boven het hoofd, de handpalmen omhoog. Dat verhoogt het zwaartepunt en maakt het lichaam beweeglijker.
Sandra ervaart haar lichaam als een gevoeld gevoel in beweging, dat ze inspanningloos en keusloos ervaart zoals ze het geleerd heeft. Ze ervaart de aarde onder haar voeten, die zonder meer een ervaring is. Ze ervaart haar lichaam net eender en voelt evengoed dat ze evenmin het lichaam is. De voortdurende beweging van haar lichaam en de voortdurende spontane verandering van haar gevoeld gevoel, veronderstellen een onbeweeglijk en onveranderlijk "Ik Ben", wat ze in gedachten bevestigt met de mantra Om Kavih Samaatmane Namah.
Het "ik" reageert wel eens met verwarring en wat angst, maar Sandra heeft geleerd, vanuit haar gevoeld gevoel, haar gevoelens direct te ervaren. Altijd opnieuw valt ze terug in zichzelf, in een Stilte en een overgave, waarin de nood om de dingen te beheersen volkomen verdwijnt. Sandra voelt dat ze kan laten gebeuren en staat open voor genade. Dat is een van de twee houdingen van Kripaa Moedraa. De tweede houding heet Pranaam. Sandra gaat op de knieën zitten, de grote tenen samen, terwijl de hielen ontspannen naar buiten vallen. Het zitvlak rust op de voeten. Dan buigt ze voorover en plaatst het voorhoofd op de grond, geeft haar hoofd en legt de voorarmen, de handen naast het hoofd, in een gebaar van overgave op de grond. Ze gaat na of de houding gemakkelijk is en wordt zich dan bewust van de aarde die Dhara of Draagster heet, als een directe ervaring. Ze wordt zich overigens bewust van haar lichaam als een gevoeld gevoel en van het vrije vloeien van haar adem. Ze voelt dat ze kan laten gebeuren of de nood om wat dan ook te beheersen, kan loslaten. De aarde, haar lichaam, de adem en alles wat in haar leeft is één gevoeld gevoel, de Natuur. Dan gebeurt het wonder: ofschoon Sandra niet luistert, is elke tik van de klok in haar hart en "weet" ze dat een Staat van Zien-Luister, het "Ik Ben" een allesomvattende Waakzaamheid is, wat ze in gedachten bevestigt met haar mantra (de Naama of Naam) Om Kavih Samaatmane Namah.

Pranaam en Berghouding vormen samen één Kripaa Moedraa, die zevenmaal moet worden herhaald, omdat zeven draaikolken van energie er hun natuurlijke ritme in vinden. Kripaa Moedraa is overigens een polariteitsoefening, die evenwicht schept in alle lagen van de persoonlijkheid en daardoor vele kwalen verdrijft. Kripaa Moedraa is het summum van psychohygiëne! Op het ogenblik dat Sandra overeind komt in Berghouding en laat gebeuren, wordt soms haar angst voor eenzaamheid verschalkt en voelt ze zich Aanandieta, verheven boven Zaligheid, versmolten in het "Ik Ben".

Na Kripaa Moedraa is er wat vrij bewegen met geen andere regels dan dat het lichaamsgewicht altijd op één voet rust, dat de buik volkomen ontspannen is, dat de adem vrij vloeit en dat men zich rustvol bewust is van de totaliteit van beweging en gevoeld gevoel.

Praanaayaama
Dan gaat Sandra rustig rechtop, maar ontspannen zitten. Ze blijft bewust van de aarde die haar lichaam draagt. Haar ogen zijn gesloten en alles wat waarneembaar is, is één gevoeld gevoel. Ze aanroept de Werkelijkheid met een Mantra, die Felicien haar leerde en vraagt om bescherming, intuïtie en leiding. Ze ademt rustig in en ademt langzaam uit met een gezoem in de keel. De stembanden en het ademhalingscentrum zijn met elkaar verbonden: dat gezoem maakt de uitademing vanzelf langer en rustiger. Vanuit haar gevoeld gevoel geniet Sandra van de klank, zeker als ze haar oren sluit met haar duimen en de wijs- en middenvingers op de ogen laat rusten en de pinken op de mond.
Na een tijd ademt ze langzaam en gewoon, met een zacht geluid in de keel, dat omstanders nauwelijks zouden horen. Ze ademt Zaligheid in en alle onzaligheid uit en voelt zich beter en beter. Ze telt dan de tijd van de inademing en ademt tweemaal langer uit, bij voorbeeld 10 tellen in en 20 tellen uit.
Na enkele minuten, sluit ze het rechterneusgat, ademt ze door het linkerneusgat 10 tellen in, sluit dan het linkerneusgat, ademt rechts 20 tellen uit en 10 tellen in, sluit dan het rechterneusgat en ademt links 20 tellen uit en 10 tellen in enz. Dat schept stilte en evenwicht. Na een paar minuten is ze zich louter bewust van de adem, zoals ze het eerder geteerd heeft. Ze is Stilte achter de adem.

Meditatie
Sandra zit met de ogen gesloten en is zich bewust van de aarde, de gedragenheid en haar lichaam als gevoeld gevoel. Dat schept de nodige geborgenheid om eventuele gevoelens, met haar gevoeld gevoel als medium. te bekijken zoals ze het geleerd heeft, zonder ze te benoemen of ze te willen veranderen, zonder een oplossing te zoeken, zonder zoeken-tout-court, zonder willen en worden, in het besef dat ze kan laten gebeuren en dat eventuele gevoelens verwerkelijken waarom ze er zijn. Op een ogenblik dat er genoeg stilte is, wordt Sandra zich even bewust van haar keel, waar er een diamanten lamp is, die de horizon verlicht met een heel subtiel licht. Dan is ze zich bewust van het centrum van haar buik, ter hoogte van de navel en tekent ze daar in gedachten enkele malen een OM-teken. Dan wordt ze zich bewust van het kanaal van de vrede dat van de navel naar de top van de schedel loopt, aan de voorzijde van het lichaam. Dan wordt ze zich bewust van het plekje in haar borst, waar ze wijst als ze "ik" zegt en vraagt ze de bewakers van haar hartcentrum haar toegang te geven tot de Stilte in haar Hart, het "Ik Ben", dat een Staat van Absolute Waakzaamheid is achter haar gevoeld gevoel. Het "Ik Ben" is in het Hart, maar eens in het Hart. wordt het Hart ervaren als tijd- en ruimteloos. Daar herhaalt ze haar mantra Om Kavih Samaatmane Namah. Het getik van de klok, dat in het Hart is, bepaalt het ritme van de mantra en maakt de herhaling ervan volkomen spontaan. Ze doet dat zolang als het kan.
Als ze onverwacht in haar bovenkamer klimt en op sleeptouw wordt genomen door een trein van gedachten, bekijkt ze die gedachten rustig en gaat ze op een ogenblik van stilte weer in haar Hart. Tenslotte opent ze haar ogen en laat ze haar blik rusten op een kaarsvlam die halverwege haarzelf en een inspirerende poster aan de muur staat. Ze blijft bij de vlam die ze soms als een innerlijkheid ervaart, maar wordt met de mantra af en toe zo stil dat ze de aarde, haar lichaam, de poster en de hele omgeving als één gevoeld gevoel ervaart. Ze voelt dat het oude kind in haar bovenkomt dat alles ervoer IN en ALS het Zelf.

Aasanas
Op de dagen dat ze niet naar de les gaat, doet ze vóór het avondmaal -de maag moet leeg zijn!- of later op de avond enkele Aasanas, een diepe ontspanning, wat Praanaayaama en nog wat meditatie, zoals ze dat in de Yogales heeft geleerd. Als een vis in het water Sandra praat niet over Yoga. Nieuwe dingen en je demonstratief beter voelen wekken weerstanden. Maar voor Sandra het echt beseft, merken manlief, de kinderen en de omgeving vele kleine prettige veranderingen. Sandra ziet langzaam haar fobieën en dwanggedachten verdwijnen en begrijpt dat het inderdaad maar bijverschijnselen waren van een onderliggend probleem. Ze heeft geen behoefte meer aan een leefpatroon. Ze werkt spontaan en ongedwongen en geniet van wat ze doet. Ze voelt zich zoals nooit voorheen, beter dan voor ze werkloos werd. Af en toe voelt ze zich als een vis in het water en zijn er natuurlijke ogenblikken waarop ze uitbundig voor iedereen die het horen wil, Yoga hoog op een voetstuk zet. Als het leven van Sandra ooit de sociale norm wordt, zal het beter zijn voor ons allemaal en zal de wereld ontzaglijk veel leef- en genietbaarder zijn. Tot slot zegt ze in gedachten: "De Natuur is een Volheid. Het Ik Ben is een Volheid. Als de Natuur zou verdwijnen blijft er een Absolute Volheid over. Om Shantih Shantih Shantih (Vrede). Mogen alle wezens zichzelf vinden en gelukkig zijn. Het Ik Ben is mijn moeder, mijn vader, mijn vriend, mijn weelde, mijn wijsheid, mijn alles in alles. Wat ik ook doe met het lichaam, de spraak, het denken, de zinnen en het intellect is een offer aan het Ik Ben, dat Zien-Luister is. Het Ik Ben is altijd mijn toevlucht, die een zee van Karoena of mededogen is." Met gevouwen handen, buigt Sandra neer en onderwerpt ze zich aan Goeroe, de verdrijver van alle duisternis, of het Ik Ben, met de mantra Om Shrie Sadgoeroe Bhagavaan kie jaya. Ze blijft nog even rustig zitten. Dan begint er een goede dag.

Je wordt je bewust van de aarde en je lichaam als één gevoeld gevoel.
Met elke uitademing vloeit een ontspanning er doorheen.
De inademing vloeit van je hart naar je buik.
de inademing zegt "laat", de uitademing "gebeuren". Elke inademing is een liefdesverklaring aan je gevoeld gevoel; elke uitademing laat de grenzen en begrippen los.
Wees je even bewust van de zee en van jezelf in een bootje, dat enkel beweegt op de kracht van de golven en de wind. Zeg dan in jezelf: "Het onbewuste is Moeder Natuur die dit lichaam heeft gemaakt en die alle cellen en organen stuurt. Bewust van mijn gevoeld gevoel, geef ik me over aan Haar en voel ik dat Zij me helemaal herschept."

Ontspanning
's Middags breekt Sandra de dag met een diepe ontspanning die Felicien voor haar op een cassette heeft opgenomen. Daarop staat een suggestie waarmee ze zich heerlijk voelt, in harmonie met zichzelf, met andere mensen en dingen, en met het leven. Er begint een nieuwe dag.

klik