The Divine Life Society
Afdeling Aalst
Homepage



Oefening

Sandra kijkt uit naar de praktische beoefening van Yoga. Ze is verwonderd als Felicien haar op het hart drukt dat HET LEVEN ZELF de belangrijkste en meest directe Yoga is, die Kriyaa Yoga wordt genoemd. De naam is afgeleid van de stam kr,i doen, en slaat op een compleet nieuwe levensstijl, een nieuw zijn, ervaren, voelen, denken en handelen. Tegelijk krijgt ze de raad naar de Yogales en de meditatieles te gaan en belangrijker nog, dagelijks de tijd te nemen voor een reeks oefeningen die Felicien voor haar opstelt.

KRIYAA YOGA
Kriyaa Yoga bestaat uit drie disciplines: tapas, svaadhyaaya en leshvarapranidhaana, die, aldus de Yogaschrift, leiden tot samaadhi (de realisatie van de Oorspronkelijke Eenheid) en alle kleshas of aandoeningen, namelijk avidyaa, asmitaa, raaga, dvesha en abhinivesha (onwetendheid, egoïsme, voorkeur, afkeer en levenshonger) verdrijven.

Tapas
Tapas betekent letterlijk "laaien", als een vuur dat zuivert en verlicht, en wordt meestal vertaald als versterving. In alle Yogabenaderingen heeft dat begrip een verschillende inhoud. In Kriyaa Yoga gaat het vanzelfsprekend om het ontmaskeren van de ijdelheid der ijdelheden, namelijk het "ik" met zijn ijdele hoop alles te kunnen beheersen, met zijn nood om ijdelheid op te vullen met dingen die we nooit zijn of kunnen zijn, en met zijn ijdele, angstige strijd om zijn voortbestaan. Het ontmaskeren moet zo diepgaand zijn dat we het "ik" kunnen loslaten en ons overgeven aan het "Ik Ben".
Sandra wordt op het hart gedrukt al het vreemde, dat ze als ik-ideaal in zichzelf heeft geplaatst en dat enkel grenzen, conflicten en problemen schept, te vervangen door dharma, letterlijk "dat wat onderhoudt" of de oorspronkelijke Eenheidsbeleving herstelt. Ze beoefent "universele geloften", namelijk geweldloosheid, waarheid en niet-stelen. Ze onthoudt zich van alles wat een inbreuk doet op de eigenheid van mensen en dingen. Ze beoefent onafhankelijkheid, zuiverheid tot op de graat en tevredenheid. Ze ontdekt vlug, dat het niet enkel om een gedrag gaat, omdat haar pogingen om direct te ervaren openbaren dat haar oude wijze van zien en luisteren de dingen geweld aandoet, onwaarheid is, de dingen uit hun verband rukt en een inbreuk doet op de eigenheid van de dingen en dat ze daarmee enkel grenzen trekt, afhankelijkheid schept en ontevredenheid oogst. Ze begrijpt met andere woorden dat haar gedrag, haar denken, haar voelen en haar ervaren niet geweldloos enz. kunnen zijn, als ze niet geweldloos IS. Ze ontdekt daarin een nieuwe wijze om echt stil te staan bij haar gevoelens en de dingen om haar heen.
Vanuit dat moreel bewustzijn, een nieuw ervaren, leert Sandra zichzelf te objectiveren en te ervaren zoals ze haar woonkamer, een stoel, een plant, een bloem enz. ervaart, in het besef dat haar lichaam en al het waarneembare in haarzelf tot het veld van ervaring of de natuur behoort. Zoals ze vanuit dat morele bewustzijn leert stilstaan bij de dingen, ze leert ervaren in hun eigen status en ze dus leert aanvaarden, staat ze bijwijlen stil bij zichzelf, ervaart ze zichzelf als behorend tot de omgeving, accepteert ze zichzelf, gaat ze weer houden van zichzelf en komt ze in korte flitsen tot het inzicht dat zij, achter dit alles, in wezen een Staat van Waakzaamheid is. Dat zijn flitsen waarin ze zich even heel, heel lekker voelt, maar waarop het "ik", dat dan tussen stoelen zit, reageert met verwarring en twijfel.

Svaadhyaaya
Svaadhyaaya is studie van de Schriften, dit boek en de publicaties van Yoga Vedanta Aalst. Svaadhyaaya openbaart de ware zin en de finaliteit van het leven en wijst de weg naar de realisatie ervan. Eens het leven een zin heeft, eens men georiënteerd is, wordt alles beleefd en geleefd in functie daarvan.
Op dat ogenblik wordt alles anders. In rustige ogenblikken, met haar gevoeld gevoel als medium, is Sandra bewust van haar gevoelens, zoals ze het geleerd heeft met dit boekje en de Bhagavad Gietaa en vindt altijd nieuwe inspiratie voor haar tapas. Zo ontstaat er een wisselwerking tussen tapas en svaadhyaaya. Het ene verdiept het andere.

Ieshvarapranidhaana
Tapas en svaadhyaaya scheppen, vooral tijdens het wandelen en het bekijken van haar gevoelens, meer en meer ogenblikken waarin Sandra terugvalt in het "Ik Ben", een Staat van Zien-Luister waarop ze stilaan bewust kan terugvallen. Ze laat dan even haar blik rusten, bewust van haar lichaam, haar gevoelens en de omgeving als één gevoeld gevoel. Dat openbaart een Ervaren, dat ze niet doet maar IS en bevestigt dat met de spontane herhaling van de mantra Om Kavih Samaatmane Namah, in het besef dat Kavih of Direct Zien de hoogste Werkelijkheid is of het altijd gelijke (sama) "Ik Ben" (Aatman). Sandra leeft met die mantra en herhaalt hem in gedachten telkens ze eraan denkt. Ze stapt, poetst en ademt met de mantra. En telkens ze wegglijdt in het "Ik Ben" is ze zonder grenzen en vrij van kleshas of aandoeningen. Dat is lesvarapranidhaana, het hart van Yoga. Merkwaardig is dat weerstanden tegen woorden zoals God en de Natuur met een grote N verdwijnen. Oude religieuze gevoelens duiken weer op en spontaan grijpt Sandra naar het Nieuwe Testament, waaruit ze Felicien uitgelaten voorleest: "Als het oog boos is, ben je een en al duisternis; als het oog leeg is, ben je een en al Licht; en als dat Licht duisternis zou zijn, hoe groot is dan die duisternis?... Zie de vogelen des hemels, ze zaaien noch maaien en leggen geen voorraadschuren aan, en toch draagt de Hemelse Vader (die zich aan Mozes bekend maakte als "Ik Ben: Ik Ben") zorg voor hen..." Felicien weet dat dit de doorbraak is. Af en toe zit Sandra stil en luistert ze naar de klok. Ze ontdekt zichzelf als Luister, iets dat geen werkwoord kan zijn, maar wel een altijd gelijke spiegel achter het spel van klanken. Ze ervaart dat Zien, Luisteren, Voelen dezelfde Staat van Absolute Waakzaamheid zijn.

Af en toe observeert Sandra haar adem, ervaart ze een Stilte in de spontane ademstop na elke uitademing, houdt ze vast aan de Stilte en ervaart ze zichzelf als onbeweeglijke Waakzaamheid achter de spontane beweging van de adem. In de wagen rust haar blik op de einder en glijdt alles weg in de Staat van Zien. Eten is voor haar een topmoment, omdat ze ervaart dat het "Ik Ben" een absolute Genieter is van alle ervaringen. Eten is geen obsessie meer, wel een zalig genieten. Dat alles lukt in de mate dat Sandra niet vergeet zich bewust te zijn van haar gevoeld gevoel. De eerste dagen lukte niets, want Yoga is zoals leren fietsen. Eerst ben je een onverbeterlijke doener, maar op een dag fiets je moeiteloos. En zo val je na veel krampachtigheid terug op jezelf. Dat alles maakt trouwens geen schijn van kans zonder een integraal systeem van oefening.

klik